Dankbaor …
… för dat Gefööl, dat dat Liäwen mi mag,
de Kat up't Schaut,
de Friär in Gaorn.
För'n Pot up'n Hääd
met en Süpken, dat niärt.

… för de Mensken, de üm mi sint.
Un ne Stiär, wu ik säggen do, dat is mien Tohuse.
För Kaise, Braud un Wien,
enen Kuorw met bünte Wulle to't Stricken
un de Joppe, de olle met de Flicken.

… för dat, wat dat Liäwen mi döt.
De rauden Holsken an ne Föte,
de swatte Äer unner de Niägels.
För en guëd Book in ne Taske
met ne Geschicht uut Güld un Aske.

Daoför, dat dat Liäwen et guëd met mi mänt
(auk wan et nich alle Dage so schint).
För de Wulken, ächter de de Sunne straolt,
för frisken Wind un Summerriängen,
för en schöön Leed, dat in mi singt
un nao Hiärfststüörme un sik Siënen klingt.

(Marion Lohoff-Börger, 2. Oktober 2015, korrigiert von Klaus W. Kahl)